مرا غبار کن و پرواز بده روی شعله

شاید چرخ چرخان مهمان خورشید شدیم...

حق رای

جان بابا، هر شب این دیوانه دل

با من شوریده سر در گفت و گوست

کز چه دارد، مرد عامی حق رای

لیک زن با صد هنر محروم از اوست

مرد و زن را در طبیعت فرق نیست

فرق‌شان در علم و فضل و خلق و خوست

مرد نادان در شمار چارپاست

مغز خالی کم‌بها‌تر از کدوست

بانوی عالم به از بی‌مایه مرد

"دشمن دانا به از نادان دوست"

خار و خس را، چون در گلشن بهاست

گل چرا بی‌قدر با صد رنگ و بوست

از چه حق رای دادن نیستش

آن که جان را گر بگیرد، حق اوست

رهی معیری به سال 1322

که آزرده از جورتان جان ما

زنان را سپارید چندی امور

مگر محنت از ما نمایند دور

به فرماندهی ملک را قابل‌اند

که فرمانروایان ملک دل‌اند

ز مردان کشور اگر سر نی‌اند

به مردی کزین جمله کمتر نی‌اند

سزاوار تخت و کلاه است زن

که بر ملک جان پادشاه است زن

سرو گشتم، باکم از طوفان به سان تاک نیست

می‌نشان اشکی به چشمم، قطره قطره، سیل سیل

اشک شوق است این، همیشه، گریه‌ام غمناک نیست

تا من و تو در زمان سفر کنیم.

از برای دیدن حوادثی

یک دو مرتبه کمی خطر کنیم

شورهای تازه‌ای نهفته است

پشت اتفاق خوب پیش‌ رو

راه زندگی همیشه ساده است

بایدش کنی، تو جستجو!

که دهان‌های وقاحت به خروشند همه

گر خموشانه به سوگ تو نشستند رواست

زان که وحشت‌زده‌ی حش وحوشند همه

آه ازین قوم ریایی که درین شهر دو روی

روزها شحنه و شب باده‌فروشند همه

باغ را این تب روحی به کجا برد که باز

قمریان از همه سو خانه به دوشند همه

ای هر آن قطره ز آفاق هران ابر ببار

بیشه و باغ به آواز تو گوشند همه

گرچه شد میکده‌ها بسته و یاران امروز

مهر بر لب زده وز نعره خموشند همه

به وفای تو که رندان بلاکش فردا

جز به یاد تو و نام تو ننوشند همه

شفیعی کدکنی

دل دیوانه چیست حیرانی؟

اولش غصه، ته پشیمانی

سخنی تازه ساز کن با ما

نه ز آنچه گذشت پنهانی.

آنچه کردی تو در نهان با من

به خدایت قسم که زیبا نیست

محنتی تازه می‌رسانی و من

مطمئن، کاین روال دنیا نیست

انچه آمد مرا ز دست تو بود

کاش بر راه عقل می‌رفتم

زندگی بی تو گر چه زیبا نیست

کاش بر راه خلق می‌رفتم!

من عاقل چه کار دل کردن

صبر و دردم دگر برابر نیست

این نفس‌های آخرین من است

رنگی از تیرگی فراتر نیست

من در این بستری که افتادم

به خود از زور درد می‌پیچم

من گذشتم ز خود اما

به کف من نبود جز هیچم

دل دیوانه باز هم برگرد

به‌ بر من نشین به کنج قفس

روزگار بدی است می‌دانم

بنما با من اینک آتش بس

شوق جنگیدنی ندارم من

گاهی باید شکست را هم دید

طاقتی نیست گر تحمل و اشک

می‌شود جام زهر را نوشید

خرداد 1388

× حس تمام شدن ندارم وقتی که می‌خوانمش.

مدتی هست که در روی تو دقت کردم

ماه با آه چه پیوند عجیبی دارد....

این یکی از معدود ابیاتی می‌باشد که آن را سروده‌ام و دوستش دارم.

پی نوشت: از این پست به بعد دوباره به طور منظم به کامنت‌ها پاسخ خواهم داد.

این غلط که نقل می‌کنند چیست؟

احتیاط، شرط عقل نیست

باید این زمان ز خود رها شدن

با جهان هستی آشنا شدن

باز پنجره با من سر سازش دارد

باد با بازی خود قصد نوازش دارد

سخنی نیست میان من و مهر اما باز

به گمانم که به سر قصد گدازش دارد