این مثال هولناکی است از این‌که چگونه اعتقاد به بهشت آتی، جهنمی حاضر می‌آفریند.

لذت حضور یا اقتدار اکنون

اکهارت تلی

ترجمه: دل‌آرا قهرمان، فرح‌ناز حیدری

انتشارات سخن

When was the last time you chased a dream?

حسش شبیه همان رفتن یک دوست بود، حسش شبیه همان حسی است که شمعدانی را خشک می‌کند وقتی که بی‌احتیاط گلدانش را عوض می‌کنی و بخشی از ریشه‌اش را جا می‌گذارد در گلدان اول....

گذشته هیچ‌وقت جایی نبوده که دوستش داشته باشم و بخواهم در آن باز هم زندگی کنم (می‌دانی تکراری است و روح من تکرار را بر نمی‌تابد مگر آن‌که آیینی فرآور نهفته باشد در پسش که آن به آن تازه‌اش کند)، اما عکس از تمامی لحظاتی که با هم تفریح کرده‌ بودیم، تصویر بلیت کنسرت‌ها، تیاترها و سینماهایی که با هم رفته بودیم... فال حافظی که در تنهایی و دنجی یک کافی‌شاپ گرفته بودم برای خودم.... ناب‌ترین احساساتی که نوشته بودمشان... دوست داشتم می‌ماندند برایم....

دوست داشتم در فاصله‌ی بین 90 تا 98 سالگی‌ام دوباره همه‌شان را مرور کنم، اما خب دنیاست دیگر حتی در سطح میدان‌های الکتریکی مغناطیسی‌اش هم رحم ندارد!

(یک ماه است که موسیقی سنتی به همان دلیل بالا گوش نداده‌ام حسابی و تنم درد می‌کند!)

Being a photon is something I detest, as I might interfere even with myself while I am a non-interacting particle (Bose statics you know!)! Isn't it sad?

"Happiness is an empty bladder"