از یک سو عشقی تازه رخ می نماید و از سوی دگر عشق پیشین بیرون می رود...

راستش هنوز کشف نکرده ام...

یا من کربن نوع سوم هستم و اکنون که رفته ای شده ام یک کربوکاتیون و هر چه می کنم هم جای خالیت پر نمی شود... یا تو ترک کننده ی خوبی نیستی که از جان می بیرون نمی روی...

چه می دانم شاید هم هنوز نوکلئوفیل خوبی پیدا نشده!

توضیحش هر چه باشد نتیجه برایم یکسان است...

تو نشسته ای خیلی دور٬ خیلی نزدیک و من هم چنان در محلول زندگی سرگردانم...

پ.ن: اگر واکنش حذفی بدهم باقی عمر را با پیوند سیر نشده چه کنم!

ندای عشق تو دیشب در اندرون دادند

فضای سینه ی حافظ هنوز ز پر از صداست

مردم چشم گرفتار، سیاه است چو بخت

نگرانی شده‌اش کار و نمی‌بندد رخت

ای سیه چشم چرا چشم مرا تر خواهی؟

ترسم این سیل برد تاج شهنشاهی و تخت

از جاذبه‌ات به سان سیب افتادم

از چشم بهار و عندلیب افتادم

موسیقی متن هم بخشی از تمریناتی است که من و ر. و نیما انجام می دادیم یکی از همان فایلها را گذاشته ام (اعتماد به نفس است دیگر!)

اما راستش خیلی یاد آن روزها هستم برای همین شرمنده که یک هفته باید این موسیقی را تحمل کنید!

ر. جان:

به خداحافظی تلخ تو سوگند نشد

که تو رفتی و دلم ثانیه ای بند نشد...

دی پیر می‌فروش که ذکرش به خیر باد

گفتا شراب نوش و غم دل ببر ز یاد

گفتم به باد می‌دهدم باده، نام و ننگ

گفتا قبول کن سخن و هر چه باد، باد

سود و زیان و مایه چو خواهد شدن ز دست

از بهر این معامله غمگین مباش و شاد

بادت بدست باشد اگر دل نهی به ‌هیچ

در معرضی که تخت سلیمان رود به باد

حافظ گرت ز پند حکیمان ملالتست

کوته کنیم قصه که عمرت دراز باد...

یک واحدی این ترم دارم، شاه نداره! استادی داره ماه نداره!

این واحد شده برایم مثل یک تکه چوب که برای روی آب ماندن کافی است...

مثل یک لیوان قهوه‌ی گرم ( البته نه چندان تلخ) در حالی که گرمایش را با دستت حس می‌کنی و چشمانت را بسته‌ای از پس یک روز پر کار و آرام و جرعه جرعه با تمام وجودت آن را می‌نوشی و انگار که می‌بینی آرامش دارد پاورچین پاورچین وارد وجودت می‌شود و مثل یک واکنش اس.ان. 2 (علمای شیمیست دانند!) از آن در خستگی و اضطراب بیرون می‌رود وآن گاه است که درک می‌کنی که دیو چو بیرون رود فرشته در آید می‌تواند همزمان هم اتفاق بیفتد و شاید برای تهی نشدن بهتر است که این ورود و خروج همزمانی باشند...!

امـــــــــا

عجب است برایم که در این وادی سرگردانی و حیرت (منظور همان واحد مربوطه است!) چگونه است که من می‌فهمم که چیزی را نمی‌فهمم و هستند کسانی که از قضا باید علمی‌تر از من باشند و حتی نمی‌فهمند که اینجا باید حیرت کرد و به گمانشان، اینها یک مشت حرف‌های ساده و روزمره‌ است که قلنبه بیان می‌شوند!

باز هم به یاد سعدی می‌افتم (علما بسیار دانند!) آنکه:

اشتر به شعر عرب در حالت است و طرب

گر ذوق نیست تو را کژ طبع جانوری!

شاد زیید!

بالاخره در هدیه تولد شما نوشتن را شروع کردم... در بالای آن نوشتم: "هدیه تولد ..."

نخستین چیزی که نوشتم:

نمی دانم کدام پل خراب شد که من....

سپاس

طی دیروز و امروز مکاتبات قابل توجهی از لحاظ کمی داشتم...

خوب که نگاه می‌‌کنم می‌بینم که در هیچ یک کاملا جدی نبوده‌ام، حتی در پاره‌ای از اوقات که از قضا موضوعی جدی مطرح بوده و بنده نیز پاسخی جدی می‌نوشتم. البته بنده نیز بر این امر که هر نکته‌ مکانی دارد آگاهم اما اساسا در این پست کاری به این مسئله از این زاویه ندارم...

به گمانم، این‌که

هر مسئله‌ای هر چه‌قدر جدی را با شوخی همراه می‌کنم...

این که اساسا همه‌ جا ردی از طنز باقی می‌گذارم و ... را وام دار گل‌آقا خوانی‌های دوران کودکیم هستم (البته ژن هم بی‌تاثیر نیست!)

به گونه‌ای ویژه از کودکی عاشق آن شاغلام عوام بودم که مسئولیت بسیار داشت که می‌توان از آن جمله بر مسئولیت سنگین وی در کوبیدن مشت محکم بر دهان استکبار اشاره کرد...

خداوند به تمامی زندگانشان پیروزی و بهروزی و به رفتگان آرامش عنایت کند!

شاد باشید

در حین خواندن گلشن راز شیخ محمود شبستری دریافتم که در گذشته واژه‌ی "شوخی" معنی "بی‌ادبی" می‌داده است... فکرم مشغول شده...

به راستی که بسیاری از شوخیها، همان بی‌ادبی است که در پشت کاربرد جدید پنهانش ساخته‌ایم.

پی‌نوشت 1: بسیاری از اوقات وقتی سخنی بر زبان می‌آوریم که موجب آزردن و رنجش کسی می‌شویم بلافاصله می‌گوییم: "شوخی کردم!"

پی‌نوشت 2: آیا کسی که مدام شوخی می‌کند آدم Cool محسوب می‌شود؟

من به سی سال وقت احتیاجی ندارم...

آن چه در زیر می خوانید نوشته ها من است (که تا کنون در این بلاگ منتشر نشده) در مارس ۲۰۰۷ :

فضای چندان لذت بخشی ندارد ولی زیباست...

*

آری این شبانگاهان سرد را تنها خواهم ماند
تنهایی رازی خواهد بود بین من، تو و او
شراره‌های آتشی وحشی، موجی سرکش و نا آرام
ترجمان من اند از مهر...
و انتهای مهر باز هم تکراری است...
با همان پایانی که فرهاد داشت، همانی که رامین داشت، همانی که من دارم....

**

شعر حفظی این هفته...

هواخواه توام جانا و می‌دانم که می‌دانی

که هم نادیده می‌بینی و هم ننوشته می‌خوانی

ملامت گر چه دریابد میان عاشق و معشوق

نبیند چشم نابینا، خصوص اسرار پنهانی

بیفشان زلف و صوفی را به پا بازی و رقص آور

که از هر رقعه دلقش هزاران بت بیافشانی

گشاد کار مشتاقان در آن ابروی دلبند است

خدا را یک نفس بنشین گره بگشا ز پیشانی

ملک در سجده‌ی آدم زمین بوس تو نیت کرد

که در حسن تو لطفی دید بیش از حد انسانی

چراغ‌ افروز چشم ما نسیم زلف جانان است

مباد این جمع را یا رب غم از باد پریشانی

دریغا عیش شبگیری که در خواب سحر بگذشت

ندانی قدر وقت ای دل مگر آن دم که درمانی

ملول از همرهان بودن طریق کاروانی نیست

بکش دشواری منزل، به یاد عهد آسانی

خیال چنبر زلفش فریبت می‌دهد حافظ

نگر تا حلقه‌ی اقبال نا ممکن نجنبانی...

این شعر را به عنوان فال برایم آمد...

دلگیر شده بودم از دست دوستی از اظهار نظرهایی که می کرد و مسایلی که به هیچ عنوان قصد نداشتم برایش توضیح دهم و ندادم و هر چه سکوت می کردم او بیشتر خود را غالب می دید و بیش از پیش به تاخت و تاز ادامه می داد... بسیار دلگیر بودم و البته دوست عزیزی (ه . ص) شد برایم محلی برای آرامش! و کمی صحبت کردیم با هم...

تا این که تفالی زدم (بدون نیت٬ گاهی که سرحال نیستم و به قول دوستی مثل لاکپشتی درون لاک خود خزیده ام به حافظ سر می زنم و حافظ٬ این حافظه ی تاریخی ایران٬ معمولا پاسخی شایسته می دهد...)

این بار هم جوابش این بود

ملامت گو چه دریابد میان عاشق و معشوق- نبیند چشم نابینا خصوص اسرار پنهانی...

عاشقی سوخته و بنده ی ایشان باشم

من بنا بود که شاه دل ایشان باشم

یار و نزدیکتر از باقی خویشان باشم