ماه شکست نمی‌خورد، هزاران سال است که جنگیده‌ایم و هنوز هم تازه و اسرارآمیز بالای

سرمان شب‌ها به نظاره ایستاده.

هر چه چشممان را مسلح‌تر کردیم، باز هم آن رویش را ندیدیم!

هر چه برایش قانون وضع کردیم، باز شب‌ها بالا آمد و به زمینیان خندید و از خنده‌اش

اقیانوس‌ها به تکاپو افتادند.

حتی وقتی صورتش را لگدکوب کردیم و داغ حضورمان را روی چهره‌اش باقی گذاشتیم، باز هم

بی‌تا و دست‌‌نیافتنی باقـی مانـد.

دستمان به ماهمان نمی‌رسد و هیچ‌کس به دادمان...

من که تسلیمم ...

فکر می‌کنم سرنوشت را نی توان از سر نوشت....

او کیست که دور می‌شود..

غم و شادی به هم گره می‌خورند.

وقتی من به خانه برسم کمی فکر خواهم کرد.

بهشت‌های واقعی آنانی هستند که آن‌ها را از دست داده‌ایم.

وجدان بحث کیلومتر نیست!

(برگسون)

ما کسانی را که از همه بیشتر دوست داریم با همان محبت رنج‌آمیزی که در آنان برمی‌انگیزیم و پیوسته جانشان را به حال هشدار نگه می‌داریم، می‌کــشـیـــم.

آدم‌ها مدت‌هاست فراموش کرده‌اند برای چه آه می‌کشند...

علی‌رغم فراموشی، به یاری فراموشی، هیچ‌چیز از ناخودآگاه آدمی نابود نمی‌شود.

که در آغاز ذهن ما را وا می گذارد تا هفته ها در جایگاهی موقت رنج بکشد٬ با این همه ذهن از آن خرسند است!

در جستجوی زمان از دست رفته

نمی‌شناسدم کسی، مگر دل صبور تو

 مرا دمی کنار خود، نشانی و گذر کنی

روم از این دیار و تو، از این جهان گذر کنی

 بیا که نور چشم من، حضور خوش‌صدای توست

صدای آشنای من، پرنده‌ی هوای توست

.....

شعری از خودم ... مدتی بود که سکوت بر قرار بود!

پی‌نوشت: بخش نخست را گذاشتند!